“Oma en opa, moemoe en vava… kleinkinderen brengen kleur in je leven,” vertelt Margot, projectmedewerker bij Avansa. “Het is een bijzondere relatie, vol verbondenheid, zorg en speelse leermomenten. Jammer genoeg is dat geluk niet voor iedereen weggelegd. Met dit project willen we ouderen die het gemis van een kleinkind ervaren, samenbrengen met kinderen die een grootouder missen in hun leven.”

We luisteren naar het verhaal van Sarah en haar dochter Zoë, en naar Veerle en Frank — één van de eerste matches binnen het project.

“Het is letterlijk wat ik altijd zei dat we misten.”

Sarah is alleenstaande mama van de hypersociale Zoë (3). Door haar visuele beperking is het niet altijd evident om alles alleen te doen.

“Ik had eigenlijk al vaak gezegd: we missen actieve grootouders, we hebben wel een moeke, mijn mama, maar zij kan ons door haar zwakke gezondheid niet bij alles helpen."

Sarah vertelt: “Ik had dat al links en rechts laten vallen, en plots zag ik iets passeren van Avansa. Ik zei: ‘Het is letterlijk wat ik altijd zei dat we misten.’”

Wat haar vooral bijbleef van het traject?

“Vanaf de informatieronde voelde het enorm veilig. Het gaat over je kind, het kostbaarste dat je hebt. Mensen zeggen wel eens: zet een oproep op Facebook. Maar dan heb je geen filter. Wie reageert daarop? Het project van Avansa voelde professioneel en doordacht. Dat was voor mij het belangrijkste: veiligheid.”

“We zaten in een negatieve situatie. Nu hebben we weer een doel.”

Aan de andere kant van het verhaal staan Veerle en Frank. Ook zij voelden al langer een leegte.

“Wij zaten eigenlijk in een volledig negatieve situatie," vertellen ze openhartig. “We misten iets. We wilden opnieuw omringd zijn door jeugdig enthousiasme, zorg kunnen dragen voor iemand. We hadden nood aan een nieuw doel.”

De eerste ontmoeting met Sarah en Zoë was spannend, maar tegelijk ook bijzonder warm.

“Het was raar… maar ook speciaal,” glimlacht Veerle. “We konden vrij praten over alles. En Zoë, dat is zo’n lief kind. Ongelooflijk.”

Geen hulpvraag, maar een echte wisselwerking

Wat dit traject zo bijzonder maakt, is dat niemand enkel “geeft” of enkel “ontvangt”. De band groeit in twee richtingen.

Sarah verwoordt het mooi:

“Wij zitten vaak in de rol van hulpvrager, in dossiers en ondersteuning. Maar hier is het anders. Zij helpen ons, ja, maar door gewoon onze aanwezigheid geven wij hun leven kleur. Het is een wisselwerking. Het moet niet altijd vertrekken vanuit ‘hulp vragen’ en ‘dankbaar zijn’. Natuurlijk zijn we dankbaar. Maar dat wij ook iets betekenen voor hen, dat is echt mooi.”

Veerle knikt. “Het zijn die kleine dingen samen doen. Naar de speeltuin gaan. Wintergloed samen wandelen. Gewoon een kind zien opgroeien.”

Voor Sarah maakt het project ook praktisch een verschil. “Door mijn visuele beperking kan ik niet alleen naar de speeltuin met Zoë. En zij zeggen: ‘Yes, we kunnen weer naar de speeltuin!’ Op dat moment zijn zij mijn ogen. Dat brengt Zoë en mij ook dichter bij elkaar. Dat is onbetaalbaar.”

Ondertussen worden er ook nieuwe plannen gemaakt.

Binnenkort gaan we samen een weekendje weg en ook gaan we eens mee naar Bellewaerde. “Ze heeft een abonnement,” lacht Frank, “en wij gaan mee. Dat is toch fantastisch?”

“Is dat dan pleegzorg?” - Misverstanden ontkracht

Toch botsen ze soms op onbegrip.

“Mensen denken snel dat wij dat kindje moeten opvoeden,” zegt Veerle. “Of dat wij pleeggrootouders zijn. Maar dat is het niet. Het is geen adoptie. Het is gewoon een warme band.”

Margot merkt dat die vraag vaker terugkomt.

“We krijgen vaak de vraag wat er precies verwacht wordt binnen het project van de deelnemers. Maar daar bestaat geen pasklaar antwoord op. In samenspraak met je match geef je de relatie zelf vorm. Dat is net het mooie: elke band is uniek. Wij creëren een veilige omgeving. Het enige wat we vragen, is dat je je openstelt om nieuwe mensen te leren kennen.”